நம்ம ஏரியா !

எங்கள் ப்ளாக் வாசகர்களின் படைப்புகள், கதை, கற்பனை, கவிதை கலக்கல்கள்.

Wednesday, June 28, 2017

காலம் தவறிய உணர்வுகள் - கீதா ரெங்கன்



     நம்ம ஏரியாவில் முதலில் சொல்லப்பட்ட கருவுக்கு கதை எழுதி இருக்கிறார் தில்லையகத்து கீதா ரெங்கன்.  ஒரு மழையைத் தொடர்ந்து காணாமல் போன கரண்ட், இணைய இணைப்பைப் பெற பல நாட்கள் போராடி வாங்கியிருக்கிறார்.  சற்றே பெரிய இந்தக் கதையை இரண்டு பகுதியாகப் போடாமல் ஒரே பகுதியாகவே வெளியிட்டு விட்டேன்.  
 

     நெல்லைத்தமிழன் கொடுத்த ஐடியாபடி கீதா ரெங்கன் கதையை முதலில் இங்கு பப்ளிஷ் செய்திருக்கிறோம்.  இந்த வகையில் இது முதல்.  கீதா பின்னர் இதைத் தனது தளத்தில் வெளியிட்டுக் கொள்ளலாம்!






காலம் தவறிய உணர்வுகள்


கீதா ரெங்கன்  




“கெட்டி மேளம் கெட்டி மேளம்”…..என்று ஐயர் சொல்லிட, கல்யாண மண்டபத்தின் இரைச்சலில், ஐயரின் மாங்கல்யம் தந்துனானே அமிழ்ந்துவிட, இற்றைக்கும் ஏழேழ் பிறவிக்கும் உன்னைக் காப்பாற்றுவேன் என்று யாரோ பாடிட, குமார், தாரிணியின் கரம் பிடித்து அவள் கழுத்தில், அக்னி சாட்சியாக மூன்று முடிச்சுகளைக் கட்டினான். இப்பிறவியிலேயே கல்யாணம் நிலைப்பதில்லை எனும் போது ஏழேழ் பிறவி என்பதெல்லாம் கொஞ்சம் ஓவரோ? 10 வருடங்கள் கடந்தன.





திருவனந்தபுரம் ரயில் நிலையம். 





முதுகுப் பையுடன் வலது கையால் பெட்டியை இழுத்துக் கொண்டு கூட்டத்தின் இடையில் தள்ளப்பட்டு, அர்ச்சனையாக வந்த பல கெட்ட வார்த்தை நாமாவளியையும் புறம்தள்ளி வேகமாக ஓடினான் குமார்.


“யாத்ரகார் தயவாய் ஷ்ரத்திக்குக. ட்ரெயின் நம்பர் ஒன்னு ரண்டு ஆறு ரண்டு நாலு, திருவனந்தபுரத்திநின்னு சென்னை வர செல்லுன்ன சென்னை மெயில் மூணாமுத்த ப்ளாட்ஃபார்மிலினின்னு புறப்படுகையானு…….பாஸஞ்சர்ஸ் யுவர் அட்டென்ஷன்….ப்ளீஸ்…..


விசில் ஊதவும், பச்சை சிக்னல் விழவும், ரயில் மெதுவாகப் புறப்படத் தொடங்கியது. குமார் பதிவு செய்திருந்த பெட்டியை நெருங்கியதும். வாயிலின் கம்பியைப் பிடித்துக் கொண்டு கையிலிருந்த பெட்டியை உள்ளே வைக்க முயன்றவாறே ஏற முற்பட்ட போது, ஒரு கை நீண்டு அவனது பெட்டியை வாங்கி வைத்துவிட்டு அவன் கையைப் பிடித்து உள்ளே ஏற்றியது.







மூச்சு வாங்கியவாறே, “தாங்க் யு ஸார்” என்று சொல்லிக் கொண்டே உள்ளே ஏறியதும் நின்று உஃப் உஃப் என்று பெருமூச்சு விட்டவாறே சற்று ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டான். உதவிய நபருக்கு இவனை ஏற்கனவே எங்கோ பார்த்திருந்த நினைவு. ரயிலும் வேகமெடுத்தது. மீண்டும் அவனுக்கு உதவிய அந்த நபருக்கு நன்றி சொல்லி விட்டு தனது பெட்டியை எடுத்துக் கொண்டு இருக்கையைத் தேடிச் சென்றான். அங்கு ஒரு பெண் மட்டுமே ஜன்னல் அருகில் இருந்தாள். தனது பெர்த்/இருக்கை அப்பெண்ணிற்கு எதிர்புற ஜன்னல் இருக்கை என்பதை உறுதிப் படுத்திக் கொண்டு அருகில் சென்று பெட்டியை இருக்கையின் அடியில் வைக்கும் போது எதிரே இருந்த ஜன்னல் இருக்கையில் உட்கார்ந்திருந்தவளைக் கண்டதும் திகைத்துவிட்டான். தாரிணி! அவள் அவனை கவனிக்கவில்லை. ஜன்னலில் தலை வைத்துச் சாய்ந்து கொண்டு கண்ணை மூடியவாறு உட்கார்ந்திருந்தாள். இவள் எப்படி இங்கு? அதுவும் தனியாக! என்று அவளைப் பார்த்த திகைப்பில் அவன் மனதில் எண்ண அலைகள் 10 வருடங்களுக்கு முன்னான வாழ்க்கைக்குப் பின்னோக்கிச் செல்லும் கடல் அலைகளைப் போல் இழுத்த நேரத்தில்... 



“ஓ ஒங்க பெர்த்தும் இங்க தானா?” என்று கேட்டுக் கொண்டே வந்தான், அவனுக்கு உதவிய அந்த நடுத்தர வயது இளைஞன். குரலைக் கேட்டதும் சட்டென்று தன் கண்களின் ஃப்ரேமை அவனிடம் மாற்றினான் குமார்.  “ஆமா ஸார்” என்று சொல்லிக் கொண்டே, “37 வயது இருக்குமோ? இருக்கலாம். என் வயதும் அதுதானே! ஒரு வேளை தாரிணியின்…. என்று நினைத்த குமார், தன் எண்ணங்களுக்கு ‘கட்’ சொல்லிவிட்டு, தன் பெட்டியையையும் முதுகுப் பையையும் சீட்டின் அடியில் வைத்துவிட்டு உட்கார்ந்தான். மற்ற மூன்று பெர்த்துகளும் காலியாக இருந்தன. அடுத்த ஸ்டேஷன்களில் ஏறலாமாக இருக்கும் என்று குமார் நினைத்த வேளையில், அந்த இளைஞன் கை குலுக்கக் கையை நீட்டிக் கொண்டே,



“ந்யான் சிவா, நீங்க?” என்றான்.


“ஐயாம் குமார்”


“ஸார் சென்னை அல்லே. ஸாரினை கண்டதும்….நம்மள் எங்கேயோ கண்டது போல ஓர்த்து. ஓர்மை கிட்டி...நம்ம ரண்டு பேரும் ஒரு 7, 8 கொல்லம் முன்பு ந்யான் மும்பையிலின்னு சென்னைக்கு ஃப்ளைட்டுல வரும் போழ் என்னோட ஸீட்டுக்கு அடுத்து ஸீட்ல ஸார். நாம கொஞ்சம் பேசினோம். ஸார் எந்தோ வாயிச்சுட்டு வந்தீங்க….” என்று சிவா சொன்னதும் குமார் நினைவுகளைச் சேமிப்புக் கிடங்கில் போட்டுவிட்டு சிவாவை செவிமடுத்தான்.


“ஆமா, சென்னைதான். ம்ம்ம் ஃப்ளைட்லயா? ம்ம்ம்ம்ம்.” ஓ! யெஸ் யெஸ்! நான் உங்கள அன்னிக்கு அதிகம் கவனிக்கலையா…..ஸோ….ஸாரி ஸாரி!!....இப்ப நினைவுக்கு வருது. அப்ப ரொம்ப ஒல்லியா இருந்தீங்க போல…இப்ப நீங்க கொஞ்சம் அதிகமா வெயிட் போட்டுட்டீங்க போல….” வைஃப் சாப்பாடோ என்று கேட்க வந்ததை அடக்கிக் கொண்டான். தாரிணிக்குக் கிச்சன், சமையல் பிடிக்காதே.


“ஆம ஸார். இப்போ தடி கூடிப் போச்சு…”


“சாய்ய்ய்ய், காப்பிஈயீயீய்” என்ற குரலைக் கேட்டதும், சிவா, அவளைத் தட்டி,


“சாயாவோ? காப்பியோ?” என்று அவளிடம் கேட்டுவிட்டு, குமாரிடம்


“இவ என்னோட வைஃப்.” என்று சொன்னான். குமாருக்குத் தான் கட் சொன்ன இடம் தொடர்கிறதே என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்த போது, கண்ணை மூடிக் கொண்டிருந்தவள் சிவாவை நோக்கித் திரும்பவும், முதலில் அவள் கண்ணின் ஃப்ரேமுக்குள் க்ளோசப்பில் சிக்கியது குமார். அவள் கண்களில் அதிர்ச்சி தெரிந்தது. கரைக்கு வந்து சுழன்று பாறையில் மோதிச் சிதறும் கடல் அலைகளைப் போல பல எண்ணக்கலவைகள் அவள் முகத்தில் பளிச்சிட்டன.


“ந்யான் கேட்டுக்கிட்டுருக்கேன்…,நல்ல உறக்கமோ? என்ன பாக்குற? ஹோ இது குமார் என்று குமார் வண்டியில் ஏறியதைப் பற்றி அவளுக்குச் சொன்னான்…”


குமார் “ஹாய்” என்றான்.


சின்ன ஜெர்க்குடன், “இல்ல எனக்கு சாயா வேண்டா” என்று சிவாவுக்குப் பதில் சொல்லுவது போல் குமாருக்கும் பதில் சொல்லிவிட்டு, இவர் எப்படி இங்கு? அப்போது எப்படி இருந்தாரோ அப்படியே இருக்கிறாரோ’ என்று நினைத்துக் கொண்டே குமாரை நேரடியாகப் பார்க்கும் சக்தி இல்லாமல் மீண்டும் ஜன்னலின் பக்கம் திரும்பிக் கொண்டாள். குமாருக்கு அவள் சற்று வெயிட் போட்டிருப்பது போல் தோன்றியது. அவளுக்குப் பிடிக்காதே! அப்படியென்றால் அவள் சந்தோஷமாக இருக்கிறாள் போலும் என்று நினைத்துக் கொண்டான். டைவோர்ஸான கணவனும் மனைவியும் திடீரென்று இப்படி நேருக்கு நேர், அதுவும் மாஜி மனைவியின் கணவனும் இருக்க, எதிரெதிரே அமர்ந்து கொண்டு பல மணி நேரம் பயணிப்பது என்பது தர்மசங்கடமான நிலைதான்’ .என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்த குமாரின் அந்த தர்மசங்கடமான நிலையைச் சற்று தளர்த்தியது சிவாவின் குரல்.


“ஸாருக்குச் சாயாவோ? காப்பியோ?”


“நான் இப்பத்தான் வரதுக்கு முன்னாடி லஞ் சாப்டுட்டு வந்தேன் இப்ப வேண்டாம் ஸார்.”


“ஓ! எனிக்கி எப்போழ்தும் லஞ்சு சாப்பிட்டதும், 10, 15 மினிட்டுல காப்பி குடிக்கணும்.” தமிழும், மலயாளமும் கலந்து பேசினான் சிவா.


இனி சிவா என்றே கூப்பிடலாமோ? சிவா நெருங்கிவிட்டானே என்று குமார் நினைத்தான். “சாப்பிட்டதும் சாய் குடிப்பது நல்லதில்லையே” என்று நா வரை வந்த சொற்களை விழுங்கினான். சேமிப்பில் இருந்த நினைவுகள் மூளையின் கரைக்கு வந்து மோதியது.


‘தாரிணியும் அப்படித்தானே! சாப்பிட்டதும் 10 நிமிடத்தில் சாயா வேண்டும் என்பாள். சாப்பிட்டதும் சாயா குடிப்பது நல்லதல்ல, உடலுக்குத் தீங்கு என்று நான் சொன்னதை அவள் கேட்டதில்லையே. அவளுக்கு டீ குடித்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டுமே! ஆனால், இன்று வேண்டாம் என்று சொல்லுகிறாளே. மாறிவிட்டாளோ அல்லது என்னைக் கண்டதால் இருக்குமோ?’


சிவா தமிழும், மலயாளமும் கலந்து பேசியதாலும், லொட லொட பேர்வழியாக இருந்ததாலும் தாரிணிக்கு இவன் ஏற்றவன்தான் என்றும் குமாருக்குத் தோன்றியது. குமார் கொஞ்சம் அமைதிதான். சிவாவிடம் எதுவும் கேட்கவே வேண்டாம் போல. அவனே எல்லாம் சொல்லிவிடுவான் என்று தோன்றியதால், தாரிணியைப் பற்றி அறியும் ஆர்வம் மேலிட்டதை குமார் ஏனோ தடுக்க முயற்சி செய்யவில்லை.

“நாங்க தாமசம் இங்கதான். சென்னைக்கு ஒரு ஃபங்க்ஷனுக்கு வேண்டி போறோம். வைஃபுக்கு ஃப்ளைட்டுதான் இஷ்டம். அல்லெங்கில் ரயிலில ஏசி கோச். பக்ஷே ஏசி டிக்கெட் கன்ஃபார்ம் ஆயிட்டில்ல. இ ஸ்லீப்பர் கன்ஃபார்ம் ஆச்சு. அவளுக்கு தேஷ்யம். அதானு பேசாம அங்கேயே பார்த்துட்டு இருக்கா”


தாரிணி திரும்பிப் பார்த்தாள். சிவா மேலும் என்ன சொல்லப் போகிறானோ என்றக் கோபமாக இருக்கலாம். குமாரையும் ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு மீண்டும் வெளியில் பார்வையைச் செலுத்தி ஜன்னலில் சாய்ந்து கொண்டாள். என்றாலும் அவளது கவனம் எல்லாம் இவர்கள் இருவரும் பேசிக் கொள்வதில்தான் இருந்தது என்பதும் தெரிந்தது.


“ஹாங்க் எனக்கும் அதேதான். புக் பண்ணும் போதே இது கன்ஃபார்ம்டா இருந்ததுனால ஏசி தட்காலும் ட்ரை பண்ணலை.”


வண்டி கொல்லத்தில் நின்றது. இருவர் இவர்கள் இருந்த பகுதியில் வந்து தங்கள் பெர்த்துகளை உறுதிப் படுத்திக் கொண்டு உட்கார்ந்தனர். வண்டி புறப்பட்டது.


“ஸார் தமிழ் அல்லே?!” – சிவா

“ஆமா. நீங்க தமிழ் கொஞ்சம் பேசுறீங்களே”


“நாங்க தமிழ்தான். பக்ஷே என்னோட பேரன்ட்ஸ் கேரளத்துல செட்டில் ஆனதுகொண்டு வெளிய மலையாளம், வீட்டுல மலையாளத் தமிழ். ரண்டும் மிக்ஸ் ஆயி போச்சு. தமிழ் வாயிக்க கொஞ்சம் தெரியும்”


“ஓ! ஓகே”. வேறு என்ன பேச என்பது தோன்றாததால், குமார் இடப்புறம் இருந்த சைட் சீட்டுகளின் ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்க்கத் தொடங்கினான்.


“லொட லோடனு வாஜகம் வேண்டா. அவர்க்கு இஷ்டம் கிடையாது” என்று வாய் வரை வந்ததை டக்கென்று நாக்கைக் கடித்துக் கொண்டு அடக்கிக் கொண்டாள் தாரிணி. வெளியே அஷ்டமுடி காயலின் நீர்ப்பரப்பினைக் காண, இப்புறம் ஜன்னல் பக்கம் திரும்பிய குமாருக்கு தாரிணியின் செய்கை ஏதோ உணர்த்தியது. மனம் மீண்டும் சேமிப்புக் கிடங்கைத் தோண்ட முயற்சிக்க, சிவா விடுவதாக இல்லை.


“ஸார் டயர்டா? உறக்கம் வருதா?”


“அதெல்லாம் இல்ல.” என்று புன்சிரிப்புடன் சொல்லிவிட்டு மீண்டும் தாரிணியின் பக்கம் இருந்த ஜன்னல் வழியாக வெளியில் பார்ப்பது போன்று தாரிணியைக் கவனித்தான். அவள் மனதிலும் பழைய வாழ்க்கையின் காட்சிகள் ஓடிக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது.


‘தாரிணிக்கு இந்த வாழ்க்கை நன்றாகவே பொருந்தியிருக்கும். பிறந்ததிலிருந்து கேரளத்துக் கலாச்சாரத்தில் வளர்ந்த, அதுவும் மிகவும் செல்லமாக ஹைஃபையாக வளர்ந்தவள் கல்யாணமாகி சென்னையில் எங்கள் வாழ்க்கை முறையுடன் அட்ஜஸ்ட் செய்வதற்குச் சிரமப்பட்டாள் என்பதைவிட 25 வயதிலும் கொஞ்சமேனும் மெச்சூரிட்டி இல்லாமல் போகுமா என்று நாங்கள் நினைக்கும் அளவிற்கு நடந்து கொண்டாள். அவளுக்குச் சென்னை பிடிக்கவில்லை’. குமாரின் மனதில் ஓடிக் கொண்டிருந்த நினைவுகள் சிவாவுக்கு எப்படித் தெரிந்ததோ….


“சென்னை பயங்கர சூடு இல்லே? ஸார்?. எந்நாலும், சாருக்குச் சென்னை இஷ்டமாகியிருக்கும். ஸ்வந்தம் நாடல்லே! படித்தம் எல்லாம் சென்னையிலதானா? எனிக்கும் சென்னை இஷ்டம். ஒருவாடு ஓப்பர்சுனிட்டிஸ் உண்டு அல்லே! பக்ஷே என்னோட வைஃபுக்கு சென்னை இஷ்டம் இல்ல.”


“ஓ! அப்படியா. ம்ம்ம்ம் ஸ்கூல் படிப்பு சென்னைலதான். ஆனால் காலேஜ் படிப்பு மும்பை ஐஐடி….பிஎச்டியு…..” குமார் முடிப்பதற்குள்


“ஹோ! ஸார் பயங்கர புத்தி இல்லே” என்றான் சிவா.


குமார் கூச்சப்பட்டான். ஐஐடி பற்றி சொல்லியிருக்க வேண்டாமோ என்று தோன்றியது. எல்லாம் ஓர் ஆர்வம்தான். தாரிணி என்ன சொல்கிறாள் என்று அறிய. அவர்களின் பேச்சு ஜெனரலாகவும் தொடர்ந்தது. பின்னர் கொஞ்சம் சிவா மௌனம் காத்தான். குமாரின் நினைவுகள் அவனை பின்னுக்கு இழுத்த நேரம், ரயில் குலுங்கி நின்று நினைவுகளுக்கு ஒரு ப்ரேக் போட்டது. கோட்டயம் ஸ்டேஷன்.


ஜன்னல் அருகில் பழம் பொரி, பழம் பொரி என்ற குரல் கேட்டதும்,


“ஸார்! கேரளத்து பழம் பொரி சாப்பிட்டுண்டோ?” என்று கேட்டான் சிவா.


“இல்லை. அப்படினா?”


“நேந்திரன் பழ பஜ்ஜி தன்னே. பஷே கொஞ்சம் ஸ்வீட்டாயிட்டு இருக்கும். மைதேயில செய்யறது. சாப்பிட்டுப் பாருங்க. உங்களுக்கு இஷ்டமாகிடும்” என்று அவனாகவே சொல்லிவிட்டு, விற்பனையாளரிடம் மூன்று பழம் பொரி வாங்கினான் சிவா. குமார் உடனே தன் பர்சிலிருந்து பணம் எடுத்து, சிவா மறுத்தும் கேட்காமல் பழம் பொரிக்கான பணத்தைக் கொடுத்தான்.


ஓ இதைத்தான் தாரிணி அப்போது சொன்னாளோ? அப்போது இது புரியவில்லை. குமார் குடும்பத்திற்கு இதைப் பற்றித் தெரியவில்லை என்றதும் அவள் கேலி செய்து நகைத்த சம்பவத்தை அசை போட்டுக் கொண்டிருந்த போது


“வைஃபுக்கு இது ரெம்ப இஷ்டம்” என்று சொல்லிக் கொண்டே தாரிணியிடம் ஒரு பழம் பொரியைக் கொடுத்தான். அவள் வாங்கிக் கொண்டு குமாரைப் பார்த்துவிட்டு மீண்டும் ஜன்னல் பக்கம் திரும்பிக் கொண்டாள். ‘இதைத்தான் நான் அன்று சொன்னேன் என்ற அர்த்தமோ அந்தப் பார்வைக்கு? என்று குமார் பழம் பொரியை சுவைத்துக் கொண்டே எண்ணங்களையும் அசை போட்டான். பழம் பொரி நன்றாகவே இருக்கிறது. தெரிந்து கொள்ள அன்று முயற்சி செய்திருக்கலாமோ சின்னச் சின்ன விஷயம்தானே! என்றும் நினைத்துக் கொண்டான். சிவாவின் கேள்வி அவனது நினைவைக் கலைத்தது. வண்டியும் புறப்பட்டது.


“சாருக்கு எதுல ஜோலி?”


“என்ன கேட்டீங்க? ஜோலி? ம்ம்…வேலை?..…நான் சாஃப்ட்வேர் கம்பெனில வேலை செய்யறேன்.”


“ந்யான் குக்!” என்று சிவா நீளமான புன்சிரிப்பொன்றை உதிர்த்துவிட்டுத் தொடர்ந்தான். ந்யான் கேட்டரிங்க் டிப்ளமா படிச்சிட்டு கெல்ஃபில் பெரிய ஹோஆட்டலில் ஜோலி செஞ்சேன். வைஃபுக்கு கெல்ஃப் இஷ்டமில்ல. அமெரிக்கே தன்னே இஷ்டம். அதுகாரணம் இப்போ திருவனந்தபுரத்துல செல்ஃபோயிட்டு ஓர்டர் எடுத்துச் செய்யிறேன்.”


இவன் அவளுக்காக எல்லாவற்றையும் விட்டுக் கொடுக்கிறானே! அவள் இழுத்த இழுப்பிற்கெல்லாம் போவானோ? காரணம்? அவள் மீது அன்பு? அல்லது வாழ்க்கைனா அப்படித்தான் என்று அவன் நினைத்திருப்பானோ? இவள் கொஞ்சமேனும் அவனுக்கு விட்டுக் கொடுக்கிறாளோ? என்று மனதுள் நினைத்துக் கொண்டான்.


“ஓ! சூப்பர்! கேட்டரிங்க் ரொம்ப நல்ல தொழில். அதுவும் இப்ப நிறைய டிமான்ட் தான் இல்லையா?” இதைச் சொல்லிவிட்டு குமார் தாரிணியின் பக்கம் இருந்த ஜன்னலைப் பார்ப்பது போல் தாரிணியைப் பார்த்தான். தாரிணியைப் பொருத்தவரை இது கேவலமான தொழில்! அவள் எப்படி இவனை மணந்து கொண்டாள்? என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்த போதே, அவளுக்கு வந்தது கோபம். உடனே அவள் சிவாவிடம்,


“இப்ப எதுக்கு அதைக் குறிச்சு பேசணும்?”


“ஸார் அவளை மைன்ட் செய்யண்டா. அவளுக்கு என் ஜோலி பிடிக்கல. பக்ஷே என்னோட சாப்பாடு ரெம்ப இஷ்டம்” என்று சொல்லிவிட்டு பெரிதாகச் சிரித்தான்.


தாரிணி மிகவும் கடுப்பானாள். சிவாவைப் பார்த்து முறைத்துவிட்டு மீண்டும் ஜன்னல் பக்கம் திரும்பிக் கொண்டாள். கோபம் கலந்த கண்ணீர் அவள் கண்களில் எட்டிப் பார்த்தது.


ஓ அப்போ இவன் தான் வீட்டில் சமைக்கிறான் போலும். அவள் மாறவில்லை. அல்லது பிடிக்காத திருமணமோ அதனால் தன்னை மாற்றிக் கொள்ளவில்லையாகவும் இருக்கலாம். ஆனால் நல்லகாலம். சிவாவைப் பிடிக்கவில்லை என்று சொல்லி வீட்டை விட்டு இறங்கவில்லையே’ என்று குமார் நினைத்துக் கொண்டு தனது இயல்பிற்கு மாறாகத் தன்னையும் மீறி சிவாவிடம்,


“லைஃப் இஸ் ஃபுல் ஆஃப் காம்ப்ரமைஸஸ்தான்! தெரியும். சிவா! நீங்க உங்க வைஃபுக்காக எல்லாமே விட்டுக் கொடுக்கறீங்க போல! பரவாயில்லையே! உங்க வைஃப் ரொம்ப லக்கிதான்!” என்று சொல்லிவிட்டு தாரிணியையும் ஆராய்ந்தான் குமார். அவள் முகம் இறுக்கமாக இருந்தது!


சிவா கொஞ்சம் வெட்கம் கலந்த சிரிப்பை சிரித்துவிட்டு, “யெஸ்! ஷெரியானு! ஜீவிதத்துல ஆரெங்கிலும் ஒரு ஆள் இப்படி ஆகுன்னது உண்டல்லோ ஸாரே!” என்று சொல்லிவிட்டு அவனாகவே தொடர்ந்தான். 


"ந்யங்கள்ட வீடு ரெம்ப பெரிசு ஸார். தோட்டம் கூடுதல் உண்டு.  எல்லா ஜோலிக்கும் ஆட்கார் உண்டு. குக்கிங்க் மாத்திரம் நாங்க செய்வோம். வைஃபினு கூடுதல் ஜோலி ஒன்னும் இல்ல. பின்னே வைஃபிண்ட பேரன்ட்ஸும் பெரிய வீடு வைச்சு கொடுத்தாங்க. வைஃபுக்கு ஒரு சகோதரி மாத்திரம். அவளு அமேரிக்கையிலு. அது காரணம் மற்ற எல்லா ப்ராப்பர்டீஸும் வைஃபுக்கு கொடுத்தாங்க. ஸார் அடுத்த ப்ராவஸ்யம் இங்க வரும் போழ் ந்யங்கள்ட வீட்டுக்கு வரணும்” குமார் புன்சிரிப்பொன்றை உதிர்த்தான்.


“இது இப்ப ரெம்ப ஆவஸ்ச்யம்” என்று தாரிணி முணு முணுத்தாள். சிவா அதைக் கவனித்ததாகத் தெரியவில்லை.


‘அன்று நான் தாரிணியின் பிரச்சனையைச் சொன்ன போது, தாரிணியின் பெற்றோர் என்னிடமும், என் குடும்பத்தாரிடமும், இப்போது சிவா சொன்னது போல் பேரம் பேசினார்களே! ஆனால் நானோ என் குடும்பத்தாரோ பணத்திற்கு மயங்குபவர்கள் இல்லையே! என்று குமார் அன்று நடந்ததை நினைத்துக் கொண்டான்.


“ஸார் என்ன யோஜன?”


“ஒன்னும் இல்லை சிவா.”


“ந்யங்கள் எங்க போனாலும் சேர்ந்நுதான் போறதுண்டு. சாரோட ஃபேமிலி? அவங்க ஒங்க கூட வரலியா.”


“ஓ!………. இல்லை. இது அஃபிசியல் டூர்.”


“வைஃபுக்கும் ஜோலி உண்டோ?”


“வைஃப் இல்ல.”


“அது ஷெரி! அப்ப கல்யாணம் செய்தில்லையா? இல்ல…….”


“ம்ம்ம் நான் டிவோர்ஸி” என்று சொல்லி விட்டு தாரிணியைப் பார்த்தான். குமாருக்கு முதலில் இதைச் சொல்ல விருப்பமில்லைதான். ஆனால் தாரிணியின் மன நிலையை அறியவே சொன்னான்.  அவள் இவனைப் பார்க்கவில்லை என்றாலும் கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறாள் என்பது தெரிந்தது.


“ஹோ! கஷ்டமாயல்லோ! ஸார் பின்னே அடுத்து கல்யாணம் செய்தில்லையா? அப்ப ஸார் தனிச்சா இருக்கீங்க”


“ஏனோ, அப்புறம் அடுத்த கல்யாணத்துல ஆர்வம் இல்ல. அப்பா, அம்மா, அண்ணன், தங்கை. எல்லோரும் சேர்ந்து இருக்கோம். சிவா, ஸார் ஸார்னு…வேண்டாமே. குமார்னே கூப்பிடலாம்.”


“ஹோ! எனிக்கு அப்படி சீலமாயிப் போச்சு..சார்.” என்று சொல்லி சிறிது நேரம் மௌனம் காத்தான். “எனிக்கும் ஃபர்ஸ்ட் கல்யாணம் டிவோர்ஸ் ஆகிப் போச்சு. ஆ குட்டி கல்யாணத்துக்கு முன்பே அவள்ட ப்ரேமம் குறிச்சு என்னோடு சொல்லியிருந்தா பிரஸ்ச்னமே இல்லாதாகியிருக்கும். பக்ஷே ஆ குட்டி கல்யாணம் கழிஞ்சு வீட்டுக்குள்ள வந்நு விளக்கு வைக்கும் போழ்தானு சொல்லியது. ஆகப் பிரஸ்ச்னம் ஆகி…பின்ன டிவோர்ஸ். ஆ குட்டியிண்ட வீட்டுல டிவொர்ஸ் கேஸ் கன்டெஸ்ட் செய்ததுனால பெட்டெனு டிவொர்ஸ் கிடைக்கல. தாமஸமாகிப் போச்சு.”


“ஓ! கஷ்டந்தான் இல்லையா?”


“என் வைஃப் கிட்ட ஆ குட்டியோட ஃபோட்டோ காட்டிட்டுண்டு. அல்லேடி?” என்று தாரிணியைப் பார்த்தான். அவளோ அவனைக் கண்டு கொள்ளவே இல்லை. தொடர்ந்தான் சிவா, ”இவள்ட ஆ ஹஸ்பண்ட ஃபோட்டோ ந்யான் காணனும்னு ஆக்ரஹிச்சேன். பக்ஷே இவர் ஆரும் காட்டலை. அது வேண்டானு.”


சிவா கொஞ்சம் அப்பாவிதான் போல. தாரிணியின் பெற்றோர் நல்ல சாமர்த்தியசாலிகள்தான். முதல் கல்யாணம் ஃபெயிலியர் ஆனதால், இந்த இரண்டாவது கல்யாணத்தைக் குறைகள் இருந்தாலும் ஏற்றுக் கொண்டிருப்பான் போலும். ஆனால் எனக்கு முதல் கல்யாணத்தின் தழும்பு இன்னும் போகலையே.’  என்று குமார் நினைத்துக் கொண்டான்.


சிவா தொடர்ந்தான். “ஸார் உங்க கேஸ் கன்டெஸ்ட் கேஸா இல்ல ம்யூச்சுவலா? பாக்க நல்லாயிருக்கீங்க. நல்ல ஜோலி உண்டு. பின்னே எப்படி டிவோர்ஸ் ஆயி?”


“என் கேஸ் முதல்ல கன்டெஸ்ட்னு ஆகி அப்புறம் ம்யூச்சுவல்….ம்ம்ம்ம்ம் எப்படி டிவோர்ஸ் ஆச்சு?...ம்ம்ம்ம்ம்” என்று இழுத்து வெளியே பார்வையைச் செலுத்தினான்.


குமாருக்கு அதைப் பற்றிச் சொல்வது சரியா என்று மனதுடன் விவாதம் நடத்தினான். என்னதான் சிவாவிற்கு, தான் தான் தாரிணியின் முதல் கணவன் என்பது தெரியாது என்றாலும், தாரிணியின் முன் அவளைப் பற்றி அவள் கணவனிடமே சொல்வது நாகரீகம் இல்லையே. அவள் மனம் வேதனைப் படாதோ? என்று நினைத்து என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல் பேசாமல் இருந்தான். தாரிணியைப் பார்த்தான்.


தாரிணிக்குக் கொஞ்சம் பயம் வந்தது போல் தோன்றியது. குமார். காட்டிக் கொடுத்து விடுவானோ? அவன் என்ன சொல்லப் போகிறானோ என்ற எதிர்பார்ப்பில் கடைக் கண்ணால் குமாரைப் பார்த்தாள்,


“சாருக்குச் சொல்ல இஷ்டம் இல்லைனா வேண்டா. பழம் பொரி இஷ்டமாச்சா ஸார்?” என்று சிவா கேட்டதும்


“தாங்க்ஸ் சிவா! அப்படியில்ல… இப்ப வேண்டாம்னு தோணுது. ஹான் பழம் பொரி நல்லாருந்துச்சு. புதுசா ஒன்னை டேஸ்ட் பண்ண வைச்சதுக்கும் தாங்க்ஸ்! சிவா நீங்க தப்பா நினைக்கலைனா, கொஞ்சம் நான் ரிலாக்ஸ் பண்ணிக்கவா?”


“ஹோ! ஸோரி ஸார்! ந்யான் ஒங்க பழைய லைஃப் பத்தி கேட்டு ஹேர்ட் செய்தோ?”


“ஹேய்! நோ! நாட் அட் ஆல்! ஜஸ்ட் கொஞ்ச நேரம்” என்று சொல்லி விட்டு, தாரிணி என்ன செய்கிறாள் என்று ஜன்னல் வழி வெளியே பார்ப்பது போல் ஒரு நோட்டம் விட்டான். அவளுக்கு இப்போது நிம்மதியாக இருந்திருக்கும். சாய்ந்து கண்ணை மூடிக் கொண்டாள். ஆனால், அவள் மூடிய கண்கள் அங்குமிங்கும் வேகமாக அசைந்ததைப் பார்த்த போது அவள் மனதிலும் எண்ணங்கள் ஓடுவது போல் குமாருக்குத் தெரிந்தது.  குமாரின் மனம் சேமிப்புக் கிடங்கில், பாதாளக் கரண்டியை வீசி அள்ளி எடுத்துப் போட்டது. சிவாவிடம் சொல்லுவது போல் மனம் பேசியது.


10 வருடங்களுக்கு முன் ஒரு சுப தினமோ, அசுப தினமோ? தாரிணி எங்கள் வீட்டிற்குள் அடி எடுத்து வைத்தாள். மூட் இருந்தால் 7 மணிக்கு எழுவாள். இல்லை என்றால் 9, 10 மணிக்குத்தான் எழுவாள். இல்லை எழுந்திருக்கவே மாட்டாள். அம்மாவுக்கு உதவியாக இருப்பதற்குப் பதிலாக அம்மாவே அவளுக்கும் சேர்த்து எல்லாமும் செய்ய வேண்டியதாக இருந்தது. எங்கள் வீட்டுச் சமையல் கேரளத்துச் சமையல் போல இல்லை, பிடிக்கவில்லை. என்றாள். நான் ஸ்டாப்பாக அர்த்தமே இல்லாமல் படபடவெனப் பேசுவாள். அல்லது பேசாமல் ரூமிற்குள்ளேயே அதுவும் எப்போதும் ஏசி போட்டுக் கொண்டு இருப்பாள்.


வெளியில் செல்வது மிகவும் பிடிக்கும். தன்னை அலங்கரித்துக் கொள்ளவே ஒரு மணி நேரம் எடுத்துக் கொள்வாள். வெளியில் செல்லவில்லை என்றால் சில சமயம் குளிக்கக் கூட மாட்டாள். வெளியில் சாப்பிடுவதுதான் பிடிக்கும். வீட்டிலென்றால் சில சமயம் சாப்பிடுவாள்…சில சமயம் சாப்பிட மாட்டாள். எப்போதும் வெளியில் சுற்ற வேண்டும். சுருக்கமாகச் சொன்னால் சினிமாவில் வரும் காதல் ஜோடி போல இருக்க வேண்டும் என கற்பனை உலகில் எப்போதுமே. ஏதோ ஒரு ஆர்ட் ஃபில்மில் நடித்திருப்பதாகக் கூடச் சொன்னாள்.


மணம் ஆகி ஒரு மாதம் கூட ஆகியிருக்கவில்லை, உடனே திருவனந்தபுரம் செல்ல வேண்டும் என்றாள். காரணம் எங்கள் வீடு பிடிக்கவில்லை. அவளுக்கு அவள் வீட்டில் பொறுப்பு கிடையாது. ஊர் சுற்றுவாள். எங்களிடம் அனுமதி கூடக் கேட்காமல், உன்னை பிடிக்கவில்லை, குட்பை என்று சொல்லிவிட்டு தன் அப்பாவை அழைத்து உடனே ஃப்ளைட் டிக்கெட் புக் செய்து சென்றுவிட்டாள். எங்கள் சொல் எதுவும் எடுபடவில்லை. எங்கள் அனைவருக்கும் ஷாக்…


ஸாரி என்று சொல்லிக் கொண்டு வந்தாள். ஏற்றுக் கொண்டோம். என் அம்மா அவளுக்குச் சமைப்பதற்குக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கற்றுக் கொடுக்க முயற்சி செய்தார். அம்மா பொறுமைசாலி. அதே சமயம் கண்டிப்பானவர். தாரிணிக்கு அது பிடிக்கவில்லை. சீரியல் பார்க்க வேண்டும் என்பாள். எல்லா சினிமாக்களும் பார்க்க வேண்டும் என்பாள். அதுவும் ரிலீஸ் ஆகும் முதல் நாளே! நாங்கள் ஹனிமூன் கூட சென்று வந்தோம் என்றாலும் அவள் எதிர்பார்த்த அளவிற்கு என்னால் எப்போதும் அவளை வெளியில் அழைத்துச் செல்லவோ அல்லது அவளைத் திருப்திப்படுத்தவோ முடியவில்லை. என் பணியும் அப்படி. மூட் அவுட் ஆனாள். கோபப்பட்டாள். உன்னைப் பிடிக்கவில்லை என்று தாலியைக் கழட்டி ஸ்வாமி படத்தின் முன் வைத்துவிட்டாள். அம்மாவும் அப்பாவும் பதறிப் போனார்கள். நான் உட்பட வீட்டில் உள்ள அனைவருமே. அவள் யாரையாவது விரும்புகிறாளா? என்றும் கேட்டோம். இல்லை என்று சொல்லிவிட்டாள். அப்படி இறங்கியது இரண்டாம் முறை. அவளது அம்மா வந்து அவளை அழைத்துப் போனார்.


தாரிணிக்கு ஏதோ பிரச்சனை இருப்பது தெரிந்தது. கல்யாணத்திற்கு முன்பும் இருந்திருக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. அவளது பெற்றொரிடம் சொன்ன போது, அவளிடம் அன்பாக இருந்தால் எல்லாம் சரியாகிவிடும் என்று கூலாகச் சொன்னார்கள். நாங்கள் அன்பாக இருக்கவில்லையா என்ன? புரியவில்லை. மனதிற்குக் கஷ்டமாக இருந்தாலும், மீண்டும் அவள் ஸாரி என்று சொல்லிக் கொண்டு வந்த போது மனம் இளகியது. அவளை ஏற்றுக் கொண்டேன். கொண்டோம். அவளை நல்வழியில் திருத்த முயன்றோம்.


ஒரு மாதம் அப்படியும் இப்படியுமாக ஓடியது. நாங்களும் சரியாகிவிடுவாள் என்று நம்பினோம். அவளது வேவ்லெங்க்தைப் புரிந்து கொண்ட, அவளை மகிழ்வாக வைத்துக் கொள்ளும் பையன் என்று ஒருவனைப் பற்றிச் சொன்னாள். நாங்கள் விசாரித்தோம். ஆனால் அந்தப் பையன் ஜஸ்ட் ஒரு நண்பன் என்று தெரிய வந்தது. வேலைக்குப் போனால் நல்ல சேஞ்ச் இருக்கும், உலகைப் புரிந்துகொள்வாள் என்று அவளை வேலைக்குப் போகச் சொன்னோம். அவளும் சென்றாள். 10 நாட்கள் தான். அங்கு வேலைப்பளு, டென்ஷன் என்று விட்டுவிட்டாள்.


அவளுக்குத் தான் நினைத்தது உடனே நடக்க வேண்டும். அவளது தோழிக்குக் கல்யாணம் வந்தது. கல்யாணத்திற்கு முன் தோழியர் பார்ட்டி என்று ஏதோ ரிஸார்ட் புக் செய்திருப்பதாக அவளை அழைத்தாளாம். அதற்கு ஒரு மாதம் முன்பே போக வேண்டும் என்று பிடிவாதம் பிடித்து உடனே தன் வீட்டிற்குப் போக வேண்டும் என்று அடம் பிடித்தாள். நாங்களும் இது நல்லதல்ல என்று அவளை உட்கார்த்தி அட்வைஸ் செய்தோம். அவளுக்குக் கோபம் வந்துவிட குட்பை ஃபார் எவர் என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்று விட்டாள். அவளுக்குத் தாம்பத்தியத்தில் பயம் இருந்ததால், எங்களுக்குள் ஒன்றும் பெரிதாக நடந்திருக்கவில்லை. ஜஸ்ட் 8 மாத மண வாழ்க்கை. அதில் பெரும்பாலும் அவள் பிறந்த வீட்டில்தான் இருந்தாள்.


என்னால் அதற்கு மேல் பொறுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை. நான் டிவோர்ஸ் நோட்டிஸ் அனுப்பினேன்…” வண்டி பெரிய ப்ரேக் சத்தத்துடன் சிக்னலுக்காக நின்று குமாரைத் தட்டி இவ்வுலகிற்குக் கொண்டு வந்தது. பெருமூச்சொன்றை உதிர்த்த குமார் பாத்ரூம் வரை சென்று முகம் கழுவி வந்தான்.


“ஸார் இப்ப ஓகேயா?” என்றான் சிவா.


“ம்.. பெட்டர் நௌ”


“சாய்ய்ய்ய்ய்ய்ய” என்று வரவும் குமார் சிவாவிடம் கேட்டுவிட்டு, தாரிணிக்கு வேண்டுமா என்பது போல் அவளைப் பார்த்தான். சிவா அவளுக்கும் வாங்கச் சொல்லவே குமார் மூன்று ‘சாயா’ வாங்கிட,. சிவா அதனை தாரிணியிடம் கொடுத்தான். சிக்னல் கிடைத்ததும் வண்டி மெதுவாகப் புறப்பட்டது. இப்போது தாரிணியின் மனம் வேகமெடுத்தது.





“நான் தானே இறங்கி வந்தேன். குமார் வீட்டில் எல்லோரும் அன்பாகத்தானே இருந்தார்கள். குமாரும் அன்பாகத்தானே இருந்தார். அப்போது எனக்கு என்னாயிற்று? நான் குமாரை என் விருப்பப்படி இல்லை என்று சொல்லி வேண்டாம் என்று வந்தது தவறுதான். அந்த ரணத்தில்தான், நான் மீண்டும் என்னை ஏற்றுக் கொள்ளக் கெஞ்சிய போது அவர் ஏற்றுக் கொள்ள மறுத்துவிட்டார். என்றாலும் என்னை மன்னித்து ஏற்றுக் கொண்டிருக்கலாமே! குமார் மறுபடியும் திருமணம் கூட செய்துகொள்ளவில்லையே! ஏனோ? என் நினைவாக இருக்குமோ? ஆனால் அவர் தானே டிவோர்ஸ் நோட்டிஸ் அனுப்பினார். என்னால் தனியாக இருக்க முடியாது என்று எனக்கு மீண்டும் மறுமணம்…இதோ இவர். என் மனம் இதையும் ஏனோ ஒப்பவில்லையே. பழைய வாழ்க்கையையே நினைக்கிறதே.” என்று நினைத்த தாரிணியின் கண்ணில் நீர் எட்டிப் பார்க்கத் தொடங்கியது…


பக்கத்துத் தண்டவாளத்தில் ரயில் ஒன்று வேகமாகக் க்ராஸ் செய்தது. குமாரின் மனதிலும்….


“அவள் கெஞ்சினாளே! எனக்கு ஒரு லாஸ்ட் சான்ஸ் கொடுங்கள். நான் மாறுகிறேன்….என்னை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள் என்று. ஆனால், மூன்று முறை ஏற்பட்ட ரணத்தில் நான் அவளை ஏற்றுக் கொள்ள மறுத்துவிட்டேன். அவள் அப்படிச் செய்தது சொந்தக்காரர்கள் எல்லாருக்கும் தெரிந்து எல்லோரும் கேள்வி கேட்க, என் அம்மாவும் அப்பாவும் எவ்வளவு வேதனைப்பட்டார்கள். ஏற்றுக் கொள்வதற்கான சாத்தியம் அப்போது என் மனதில் இல்லையே!” என்று காஃபியைக் குடித்தவாறே நினைவில் மூழ்கியிருந்தவன் டக்கென்று,


“சிவா! நீங்க எப்படி டிவோர்ஸ் ஆச்சுனு கேட்டதுக்குச் சுருக்கமா சொல்றேன். என் மாஜி மனைவியை என்னாலயும் சரி, எங்க குடும்பத்தாலயும் சரி அவங்க எதிர்பார்ப்புகளைத் திருப்திப்படுத்தி மகிழ்ச்சியா வைச்சுக்க முடியலை. உங்களை மாதிரி எல்லாம் என்னால மூழுசா காம்ப்ரமைஸ் பண்ண முடியலை. ஸோ அவங்களுக்குப் பிடிக்காம போனது நியாயம் தானே! இப்ப எல்லாம் முடிஞ்சு போச்சு…”


“ஸார்! அதே! காம்ப்ரமைஸஸ்! பக்ஷே…….போட்டு அது வேண்டா”. சிவா, எதையோ அடக்கிக் கொண்டது போல் தோன்றியது குமாருக்கு. “உங்க சைட் மாத்திரம் சொன்னீங்க. சாரமில்ல. ந்யான் ஒன்னு கேட்கட்டா….கலியாணத்தினு ஜாதகம் எல்லாம் பாக்குறாங்க. மேச்சுனு சொல்லி கலியாணமும் நடக்குது. பின்னே எங்ஙன டிவோர்ஸ் ஆகுது?”


“ஹ்யூமன் எரர் இன் கேல்குலேஷன்ஸ் ஆக இருக்கலாம். எனக்கு ஜோஸ்யத்துல நம்பிக்கை இல்லை. மேன் ப்ரொப்போஸஸ் காட் டிஸ்போஸஸ். கல்யாணம் நடக்கும்னு ஜோசியர் சொல்லிடுவாங்க. ஆனா, மனப்பொருத்தம் பத்தி எல்லாம் மோஸ்ட் ஆஃப் த ஜோசியர் சரியா சொல்லறது இல்லை. மனுஷங்க தானே! இதெல்லாத்துக்கும் மேல இறைவன் இருக்கார் இல்லையா அவர் கேல்குலேஷன்ஸ் யாராலும் கணிக்க முடியாதே! போன பிறப்பில் விட்ட குறை தொட்ட குறையா இருக்கலாம் இப்படியான வாழ்க்கைனு சொல்லி நாம ஜஸ்ட் சமாதானம் செய்துக்க வேண்டியதுதான்” இதைக் கேட்டதும் தாரிணியின் மனம் வெம்பியது.


“ம்ம்ம்ம் அப்படித்தான் இருக்கணும்! அப்படி நோக்கியால், என்னோட முதல் வைஃப்? ஆ குட்டி சில மணிக்கூர் என்னோடு இரிக்கணும்னு விதிச்சதாயிருக்கும். அல்லே ஸார்?”


“ம்ம்ம். அப்படி நினைச்சு ஒரு மனச் சமாதானம். இல்லைனா மனசை அடக்க முடியாதே! அக்னி சாட்சியா தாலி கட்டுறோம்….ஆனா அந்த அக்னி டிவோர்ஸுக்குச் சாட்சியா வரதில்லையே!!....அன்னிக்குத் தாலி கட்டினதும் பல பெண்கள், எனக்கு அப்ப வைஃபா வந்தவளை அதிர்ஷ்டக்காரி, இந்த ரெண்டாங்க்கெட்டான் அசட்டுப் பெண்ணுக்குப் பாரு அதிர்ஷ்ட லைஃப் அப்படினு எல்லாம் கமென்ட் அடிச்சதா காதுல விழுந்துச்சு. முடிவு? இப்போது அதை நினைத்தால் சிரிப்புதான் வருகிறது.” என்று சொல்லி குமார் தன் கண்களில் எட்டிப் பார்த்த நீரை அடக்க வெளியில் வேடிக்கை பார்த்தான்.


பாலக்காடு ஸ்டேஷனில் நின்ற ரயில் திடீரென்று சற்று பின்னோக்கிச் சென்றது.


“ரயில் பின்னோட்டு செல்லுனது போல லைஃபும் பின்னோட்டு போகாதே ஸார்!?”


“நெவர் டர்ன் பேக்! அதுலருந்து பாடம் மட்டும் எடுத்துக்கணும். அதுதான் நல்லது சிவா! எதையும் சரி செய்ய முடியாதே! நம்ம வாழ்க்கைப் பயணமும் ரயில் பயணம் மாதிரிதான்” என்று குமார் தத்துவம் சொன்னாலும், கண்கள் மின்னியது கண்ணீரினால். தூசியைத் துடைப்பது போல் துடைத்துக் கொண்டான். சிவாவைத் தவிர மற்ற இருவரின் மனதிலும் உணர்வுடன் ஆன டெலிட் செய்யக் கஷ்டப்படும் நினைவுகள், திணறல்கள். அதன் பின் அங்கு மௌனம் நிலவியது.


கோயம்புத்தூர் ரயில் நிலையத்தில் ரயில் மெதுவாக நுழைந்தது. குமார் தன் பெட்டி மற்றும் முதுகுப் பையை எடுத்துக் கொண்டான். நைஸ் டு மீட் யு சிவா! இதுதான் ரயில் ஸ்னேகமோ? பை மிஸஸ் சிவா! டேக் கேர்!” என்று சொல்லி தாரிணியை நேருக்கு நேர் பார்த்துவிட்டு. சிவாவின் கையைக் குலுக்கிவிட்டு குமார் இறங்கினான். சிவா தனது விசிட்டிங்க் கார்டை குமாரின் கையில் கொடுத்தான். இறங்கி யாருமில்லாத இடம் சென்றதும், அதுவரை கட்டுப்படுத்திய உணர்வுகளைக் கட்டுப்படுத்த இயலாமல் முகத்தைக் கர்சீஃபால் மூடிக் கொண்டு பொங்கி அழுதான். தாரிணியும் பொங்கிய அழுகையைக் கட்டுபடுத்த முடியாமல் யாருக்கும் தெரியாமல் அழ வேண்டி பாத்ரூமை நோக்கிச் சென்றாள்.









நன்றி  :  படங்கள் இணையம்.

Friday, June 23, 2017

நினைவலைகள்! க க க போ 2.


இது இரண்டாம் கரு. 
=====================

ஒரு பூங்கா . 

அதில் உள்ள ஒரு இருக்கையில் ஒரு பெண் அமர்ந்திருக்கிறாள்! 

தனியான, அழகிய இளம்பெண் !

அவளுடைய நினைவலைகள்தான் கதை. 

 

(ஹி ஹி சும்மா கையில் கிடைத்த படத்தைப் போட்டிருக்கேன். அதனால தமிழ்ப் பெண் இல்லை என்றெல்லாம் நெனச்சுக்காதீங்க!  ஏன் என்றால் தமிழில் அல்லவா அவளுடைய நினைவலைகள் இருக்கின்றன. மேலும் பி சுசீலாவின் பாடல் வரிகள் வேறு மிக்ஸ் ஆகவேண்டும். நெல்லைத் தமிழன் ஜெயராஜ் வரைந்த படம் போடவேண்டும் etc etc )

ஆனால் ... கதையின் கடைசி வரிகள்: 


அப்பொழுது எங்கிருந்தோ காற்றில் தவழ்ந்து வந்தது அந்த  இனிமையான பாடல்!  பாடலைப் பாடிய பி சுசீலா, அவளுக்காகவே அந்த வரிகளைப் பாடியது போலிருந்தது!  


-------------------------
யார் அவள்? என்ன நினைவலைகள்? என்ன பாடல்? எல்லாம் உங்கள் கற்பனைக்கு. 

நடத்துங்கள் யாகத்தை! 
------------------------------


Thursday, June 22, 2017

மதியீனம் -- குரோம்பேட்டை குறும்பன்.


க க க போ
குரோம்பேட்டை குறும்பன் கதைக்கிறார்!


Monday, June 19, 2017

குற்றம் பார்க்கில் .... நெல்லைத் தமிழன்


அன்புடன்
நெல்லைத் தமிழன்

கண்டிஷனல்  கருவுக்கு கதை போட தெரியுமா?

சர்ச்சில் சொல்லியிருக்கிறார். ஒரு கூட்டத்தில் 2 மணி நேரம் பேசுவதற்கு நான் 1 மணி நேரம் பேச்சைத் தயாரித்தால், அதே சப்ஜெக்டை ½ மணி நேரம் பேச 2 மணி நேரத்துக்குமேல தயாரிக்கறதுல செலவழிக்கணும். 10 நிமிடம்தான் பேசப்போறேன்னா, அதுக்கு இன்னும் நிறைய நேரமாகும் என்ற பொருள் வரும்படி சொல்லியிருக்கிறார். சிறுகதைக்கும் அதுதான் அளவுகோல் என்று நினைக்கிறேன். 20 வரிக்குள்ள சிறுகதை எழுதணும், அதுவும் கொடுத்த தீம்ல எழுதணும்னா அதுக்கு ரொம்பத் திறமை வேணும். நானோ, கதை எழுதறது கம்ப சூத்திரமா என்று எண்ணி எழுத முயல்கிறவன். எழுதும்போதுதான் தோணுது, நெடுங்கதை எழுதறது கொஞ்சம் சுலபம், 20 வரி (ஒரு பதிவுல அடங்கறமாதிரி) சிறுகதை எழுதறதுக்கு ரொம்பத் திறமை வேணும்னு. “நம்ம ஏரியா” சொன்ன கண்டிஷன்லதான் கதை எழுதியிருக்கேன். கொஞ்சம் (‘நிறையவே?) வள வளன்னுதான் எழுதியிருக்கேன். படம் இல்லைனா படிக்க சுகப்படாதுன்னு ஒரு படத்தையும் போட்டிருக்கேன் (எல்லாம் ஏதோ பத்திரிகையில் பார்த்த படம்தான்). அதுக்காக, இந்தப் படம் எந்த இடத்திற்காகப் போட்டிருக்கிறார்னு ஆராய்ச்சியெல்லாம் பண்ணாதீங்க. உண்மையாகவே 80கள்ல நல்ல படம் வரையும் திறமை இருந்தது. இப்போது பொறுமையே இல்லை. இதை வரைய 8 நிமிடங்கள் எடுத்துக்கொண்டேன்.


குற்றம் பார்க்கில் ... 

ஏம்பா.. என்ன பண்ணிண்டிருக்க. அம்மா கடைக்குப் போன்னு காலைலேர்ந்து கத்திண்டிருக்கா. நீயானா இங்க உட்கார்ந்து என்னவோ எழுதிண்டிருக்கயே.

டே.. இன்னைக்குள்ள ஒரு போட்டிக்கு கதை எழுதணும்டா. அதை எழுதிமுடிச்சுட்டேன்னா,கடைக்குப் போம்போது போஸ்ட் பண்ணிட்டு வந்துடுவேன். ரெண்டு நாளைக்குள்ள போய்ச் சேர்ந்துடும். இல்லைனா அப்புறம் டயம் கிடைக்காதுடா.

“இன்னுமா எழுதிண்டிருக்க”

“இல்லைடா. ஒரு வழியா கதையை எழுதிமுடிச்சுட்டேன். ஆனா ஒண்ணுமட்டும் நெரடறது”

என்ன கதை எழுதியிருக்க. வாசிச்சுப் பார்க்கவா?

‘பாரேன்’.

---

காலையில் கண்முழித்த ராமமூர்த்திக்கு, மேல்பெர்த்தில் படுத்துக்கொண்டிருந்தவரைப் பார்த்துத் திடுக்கிட்டது. பார்க்க கொஞ்சம் வயதானவராகத் தெரிந்தார். நாம படுத்துண்ட கீழ்பெர்த்துக்கு உரிய விசுவனாதன் அவராக இருக்குமோ என்ற சந்தேகம். இன்னும் பலர் தூங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். நேரம் 5 மணி என்று கெடிகாரத்தில் ஒளிர்ந்தது. எழுந்து விரைவாக பக்கெட்டுடன் கழிவறை நோக்கிச் சென்றார். அவருக்கு தூர ரயில் பிரயாணமானாலும் சரி, தினமும் காலையில் குளிக்கவில்லையானால் ஓடாது. காலைக்கடனை முடித்துவிட்டு, குளித்து நெற்றி நிறைய விபூதி பூசி, தன் இடத்துக்கு வரவும், கம்பார்ட்மென்டில் ஒவ்வொருவராக எழுந்திருக்கவும் சரியாக இருந்தது.

என்ன டாக்டர் சார்… சிவப்பழமா இருக்கேள். எனக்கு, பல் தேய்க்கிறேனோ இல்லையோ, முதலில் காபி வயித்துக்குள் போனால்தான் மற்ற வேலையெல்லாம் ஓடும். பக்கத்து சீட் பத்மனாபன் கொட்டாவி விட்டுக்கொண்டே சொன்னார்.

‘காபி, டீ’ ரெண்டும் வரப்போறது. அவா அவா டம்ளர் எடுத்துண்டு ரெடியா இருங்கோ. டூர் ஆபரேடர் உதவியாளர் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் உரத்துச் சொல்லிக்கொண்டே சென்றார். கட்டையான அந்தக் காண்டாமணி குரலைக் கேட்டு, எல்லோரும் எழுந்து அவரவர் பைகளில் டம்ளரைத் தேட ஆரம்பித்தனர்.

சுவாமினாதனும் மெதுவாக இறங்கி, அவரது பையைத் துழாவ ஆரம்பித்தார்.

“சார்.. நீங்கதான் சுவாமினாதன் சாரா?”  “ஆமாம்”

“நான் டாக்டர் ராமமூர்த்தி. நீங்க நடு ராத்திரிதான் ரயில்ல ஏறப்போறதாச் சொன்னா. கொஞ்சம் உடம்பு அயர்ச்சியா இருந்தது. என்னைவிட சின்னவர்தானே என்று நினைச்சு உங்களோட கீழ் பெர்த்துல படுத்துண்டுட்டேன். வந்தபோது எழுப்பியிருந்தேள்னா, மேல் பெர்த்ல போய்ப் படுத்துண்டிருப்பேன். சாரி”

“அதுனால என்ன சார். இந்த முதுகெலும்பு பிரச்சனையாலதான் மேல ஏறிப் படுத்துக்க சிரமமாயிருந்தது. அதுக்காக தூங்கறவாளை எழுப்பலாமா? காசிக்கு, பாவத்தைத் தொலைக்கப் போறவன், கூடக் கொஞ்சம் பாவத்தை ஏன் சேத்துக்கணும்?”

காபி, டீ வினியோகம் ஆனதும், டூர் உதவியாளரிடம், எப்போது டிபன் வரும்னு சுவாமினாதன் கேட்டார். “இப்பவே ரெடியாயிருக்கு. எல்லாரும் பல் தேய்ச்சு ரெடியாகிடட்டும். பதினைஞ்சு நிமிஷத்துல கொண்டுவந்திடறேன்”

எல்லோரும் தட்டில் சுடச்சுட பொங்கலும், சட்டினியும் வாங்கினபின், பெட்டியில் கலகலப்பு திரும்பியது.

“சுவாமி சார்.. நேத்து நைட் எங்களோட இருந்துருந்தேள்னா, ராத்திரி 11 மணி வரைல ஒரே சிரிப்பும் கும்மாளமுமாப் போயிருக்கும். நீங்க மிஸ் பண்ணிட்டேளே. சீட்டுக்கச்சேரிலயும் சேர்ந்திருக்கலாம். என்ன ஒரு கை குறைஞ்சுடுத்து” கோண்டு என்கிற கோவிந்தன் அங்கலாய்த்தார். சுவாமினாதனிடமிருந்து ஒரு புன்னகை மட்டுமே வெளிப்பட்டது.

‘டாக்டர் சார்.. என்ன தட்டைத் தூக்கிண்டு கிளம்பிட்டேள்” கோண்டு வம்புக்கிழுத்தார்.

‘அம்மாவும் வொய்ஃபும் சாப்டாச்சான்னு பார்த்துட்டு வந்துடறேன்’

கம்பார்ட்மென்டில் ஒரு பகுதியில் பெண்களுக்குத் தனியிடம் ஒதுக்கியிருந்தார்கள். அவாளுக்குள்ள பேசிண்டிருக்கவும், சட்டுனு அமைதியா தூங்கறதுக்கும் அது வசதிதான். டூர் ஆபரேட்டருக்குத்  தெரியும். எப்போதும் ஆண்கள் சைடுல இரயில் பிரயாணம்னா சீட்டு, கலகலப்புக்குப் பஞ்சம் இருக்காது. எப்படியும் கோவில், மற்ற இடங்களெல்லாம் பார்க்கப்போகும்போது அவா அவா பெண்டுகளோட சேர்ந்துதான் போவா. பிரயாண சமயத்திலாவது கொஞ்சம் எஞ்சாய் செய்கிறவர்கள் எஞ்சாய் செய்யட்டுமே என்று இப்படி அரேஞ்ச்மென்ட். பெரும்பாலும் எல்லோருக்கும் இதில் சந்தோஷம்தான்.

திரும்பி வந்தபின், ராமமூர்த்தி, தனக்கு எதிரே உட்கார்ந்திருந்த சுவாமினாதனைப் பார்த்தார். “என்ன சார்.. சோர்வா இருக்கறமாதிரி தெரியறது. நீங்க மட்டும்தான் வந்திருக்கேளா.. அல்லது ஆத்திலயும் வந்திருக்காளா?”

“இல்லை டாக்டர் சார். நான் மட்டும்தான்.”.

“என்ன சார்… கயா யாத்திரைனா சும்மாவா. ஆத்திலயும் கூட்டிண்டு வந்திருக்கலாமே”

“சார்.. நான் ஒரு டிவோர்சி. என் அம்மா சமீபத்துல பரகதி அடைஞ்சுட்டா. என்னோட உடம்பு கொஞ்சம் சரியா இருக்கறச்சேயே அவளுக்கு கயா ஸ்ராத்தம் பண்ணிடலாம்னு இதுல ஜாயின் பண்ணினேன்”

“அடடா சின்ன வயசுலேவா உங்காத்து மாமியைப் பிரிஞ்சுட்டேள்? குழந்தைகள்லாம் இருக்கோ?” கோண்டு பேச்சில் நுழைந்துகொண்டார்.

“என்னோடது கொஞ்சம் வித்தியாசமான கதை. ரொம்பப் பேர் சொந்த வாழ்க்கையின் அவலத்தை வெளில சொல்லமாட்டா. நான் பண்ணினது தவறுன்னு எனக்குத் தோன்றினதுனால, அதைச் சொல்றதுக்கு நான் வெட்கப்படலை. தவறை, தவறுன்னு புரிஞ்சுண்டு அதை வெளிய வெட்கப்படாமல் சொல்றதுதான், அதுக்கு மன்னிப்பு கேட்டுக்கறதுக்கான முதல்படின்னு நான் நம்பறேன்”

ஏதோ சுவாரசியமான கதை கேட்கற ஆவல் எல்லோருக்கும் வந்தது. சுவாமினாதன் தொடர்ந்தார்.

‘நான் அம்மாவுக்கு ஒரே மகன். ரொம்ப நாள் கழிச்சுப் பொறந்தவன். எங்க அம்மா ஜாதி விட்டு ஒரு செட்டியாரைக் காதலிச்சுக் கல்யாணம் செஞ்சுண்டா. ஜாதி விட்டு கல்யாணம் செஞ்சுண்டதுனால, எங்க அம்மாவை அவா உறவினர்களெல்லாம் விலக்கிட்டா. அப்பா பணக்காரானாலும் அவருக்குள்ள சொத்தைப் பிரிச்சுக் கொடுத்துட்டு உறவை அத்துண்டுட்டா. எனக்கு 6 வயதா இருக்கும்போதே எங்கப்பா இறந்துட்டா. அப்போலேர்ந்து எங்க அம்மாவுக்கு நானும், எனக்கு அவளுமா இருந்தோம். நானும் நல்லாப் படிச்சு ஆடிட்டரானேன். எங்கம்மா கொஞ்சம் கண்டிப்பானவ. எதுவும் ஒரு ஒழுங்கோடதான் நடக்கணும்னு அவளுக்கு. அதை மீறினா ரொம்ப கோபப்படுவா. நானும் அம்மா மனம் கோணாம எப்போதும் எங்கம்மாவுக்கு விட்டுக்கொடுத்துடுவேன்.  அவ செய்யறது தவறுன்னு மனசுக்குத் தோணினாலும் அதை வெளிப்படையா சொல்லவே மாட்டேன். சரி. சரி.. பெரியவங்க.. வாழ்க்கையிலே தனிமையாவே ரொம்பவருஷமா கஷ்டப்படறாளேங்கற எண்ணம்தான் என் மனசுல இருக்கும். அப்படி இருந்தது என் வாழ்க்கையைப் புரட்டிப் போடும்னு நான் நினைக்கவேயில்லை”. சுவாமினாதன், பெருமூச்செறிந்து ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்க்க ஆரம்பித்தார்.

“யாருக்கேனும் இன்னும் பொங்கல் வேணுமா? அடுத்து 10 மணிக்கு டீதான். மத்தியானம் அலஹாபாத் போன உடனே அங்கே ரெண்டு மணிக்கு லஞ்ச்” உதவியாளர் சொல்லிக்கொண்டே சென்றார். கதை கேட்கிற சுவாரசியத்துல யாருக்கும் பசியைப் பத்தின கவலை இல்லாமல் போயிடுத்து.

அப்படி என்ன ஆயிருக்கும். எல்லோர் மனதிலும் இந்தக் கேள்வி எழுந்தது. சட்டென்று எழுந்த அமைதியே சுவாமினாதனுக்கு மீதிக் கதையைச் சொல்லும் உத்வேகத்தைக் கொடுத்தது.

“அம்மா ஜாதிமாறி கல்யாணம் பண்ணிண்டதால, எனக்குக் கல்யாணம் பண்ணறது கொஞ்சம் தடை பட்டுண்டே போயித்தான் நடந்தது. என் ஆத்துக்காரி கல்யாணியோட எங்க அம்மாவுக்கு ஆரம்பத்துல நல்லா ஒத்துத்தான் போச்சு. ஆனா, அவளுக்கு எங்க அம்மா எல்லாத்துலயும் தலையிடறது பிடிக்காமல் போயிடுத்து. நான் சாப்பிடறதுகூட, எங்க அம்மாவோடதான் சாப்பிடணும்னு எதிர்பார்த்தா. மூச்சுக்கு முன்னூறு தடவை, சுவாமிக்கு இது பிடிக்கும், இது பிடிக்காது, அதப் பண்ணினயா, இது வேண்டாம்னு ரொம்ப மூக்கை நுழைச்சது கல்யாணிக்கு வெறுப்பு வர காரணமாயிடுத்து. எப்போப் பாத்தாலும் கல்யாணிகிட்ட சிடுசிடுன்னு இருப்பா. சாயந்திரம் நான் வந்தா கல்யாணியைப் பத்தி ஏதேனும் குறை சொல்லிண்டிருப்பா. கிட்டத்தட்ட கல்யாணி ஒரு மூணாம் மனுஷி மாதிரித்தான் வீட்டுல இருந்தா. நான் வீட்டுல இல்லாதபோது ரெண்டுபேரும் ரெண்டு துருவங்களாத்தான் இருந்தாங்க.  எனக்கு அம்மாவைக் கடிந்து சொல்ல மனமே இல்லை. கல்யாணிட்ட, எவ்வளவோ சொல்லிப்பாத்தேன், ‘அவ பெரியவ. புரிஞ்சிக்கறது கஷ்டம்னு’. ஒரு கட்டத்துல தனிக்குடித்தனம் வச்சால்தான் ஆச்சுன்னு கல்யாணி சொல்லிட்டா. அவள் சொன்னதுல தப்பில்லை. ஆனால் கல்யாணம் ஆகி ஒரு வருஷத்துக்குள்ள தனிக்குடித்தனமா, அம்மாவை எப்படி தனியா விடறது? என்னால அதை நினைச்சே பார்க்கமுடியல. என் நேரம்தான் சரியில்லைனு சொல்லணும். யாரோட சமாதானமும் கல்யாணி மனசுல ஏறவேயில்லை. எங்க அம்மாவும் தன்னை மாத்திக்கொள்ளவேயில்லை. ஒரு நாள், தன்னோட அம்மா வீட்டுக்கே போறேன்னு எழுதிவச்சுட்டு கல்யாணி போயிட்டா. அப்போ இருந்த மனநிலைல எனக்கும் கோபம் வந்துடுத்து. சமாதானப் படுத்த முயற்சி எடுக்கலை. அவ ஊருக்குப் போய் அவள்ட பேசி, அவளை வரச்சொல்ல எனக்குத் தன்மானம் இடம் கொடுக்கலை. கோபத்துல விவாகரத்து நோட்டீஸ் அனுப்பிட்டேன். 

“என்ன டைவர்சா?” ஏக காலத்தில் சத்தம் வந்தது. “ஐயையோ.. சமாதானப்படுத்தலையா நீங்க. இல்லை மத்தவா மத்யஸ்தம் பண்ணலையா”.

“அவளை சமாதானப்படுத்தலை. அம்மாவுக்கும் புரியவைக்க முடியல. தனிக்குடித்தனம்னா சரி.. நீங்க அம்மாவை விட்டுட்டு வரணும்கறதுதான் அவாளோட கண்டிஷனாக இருந்தது. அதுக்கு எனக்கு மனசு இல்லை. கடைசில விவாகரத்தாயிடுத்து”

“வேற கல்யாணம் பண்ணிண்டேளா? அப்புறம் என்னாச்சு”

“அதுக்குள்ள அம்மாவுக்கும் கொஞ்சம் முடியாம ஆயிடுத்து. அவ, தான் பண்ணினது தப்புன்னு நினைக்கலை. அவ குணம் அப்படி. கொஞ்ச வருஷம் கழிச்சு, அம்மா என்னை, கல்யாணியைப் போய் பாத்துட்டுவாடா. டைவர்ஸ் ஆச்சுன்னு நினைக்காதேன்னு சொன்னா. நானும் தயக்கத்தோட அவ ஊருக்குப் போனேன். அவளும் அவ பெற்றோரும் ஊரைக் காலிபண்ணிட்டுப் போயிட்டான்னு கேள்விப்பட்டேன். எங்க அம்மாவோடதான் என்னோட வாழ்க்கைன்னு ஆய்ப்போச்சு. அது ஆச்சு 20 வருஷத்துக்குமேல. ரெண்டு வருஷம் முன்னால்தான் அம்மா காலமாயிட்டா. அவளாவது நற்கதி அடையட்டும்னு கயா ஸ்ராத்தத்துக்காகப் போறேன்.. நம்பி வந்த பொண்ணோட வாழ்க்கையை அழிச்ச பாவத்துக்குத்தான் ப்ராயச்சித்தமே கிடையாதே”

குனிந்து கண்ணில் பெருகும் நீரைத் துடைத்துக்கொண்டார்.

“வருத்தப்படாதீங்கோ சார்.. உங்களைப் பார்த்தா என் சகோதரன் மாதிரிதான் எனக்கு எண்ணம் வருது. விதியை யாரால மாத்த முடியும்”  ராமமூர்த்தி சுவாமியின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டார்.




‘ஏன்னா.. உங்களை அம்மா கூப்பிடறா” நித்ய கல்யாணி ராமமூர்த்தியைக் கூப்பிட்டாள்.  அவர் யாருடைய கையைப் பிடித்திருக்கிறார் என்று பார்த்த நித்யாவுக்கு சுரீர் என்று மனதில் தோன்றியது. “இதோ வர்றேன் ஏதேனும் பிரச்சனையா”  கேட்டுக்கொண்டபடி ராமமூர்த்தி மனைவியைத் தொடர்ந்தார்.

என்ன மாதிரியான பெண்ணை, மனைவியாக எனக்கு பகவான் கொடுத்திருக்கிறார். ராமமூர்த்தியின் மனதில் பெருமிதம் ஏற்பட்டது.

சிறுவயதிலிருந்தே அவருக்குபிறருக்கு உதவும் எண்ணம் இருந்தது. தந்தையில்லாமல் தன்னை வளர்த்த அம்மாவுக்கும் அதே எண்ணம்தான். எப்போதும் சொல்லிக்கொண்டே இருப்பாள். ‘பகவான் கொடுத்த உயிர்அடுத்தவாளுக்கு உதவறதுக்குத்தாண்டா. ராமூ,நம்மகிட்ட இருக்கற பணம்லாம் நம்மோடது இல்லடா. நாம பகவானின் பணத்தைத்தான் கையாளறோம்னு எப்போயும் நினைக்கணும். அடுத்தவாளுக்கு உதவ முடியலைனா மனுஷ ஜன்மம் எடுத்து என்ன பயன்இல்லை பணத்தினால்தான் என்ன பயன்”

நன்றாகப் படித்த ராமுதனக்கு உகந்த தொழிலாகமருத்துவரானார். சிறிய கிளினிக்கை வைத்திருந்தாலும்அவர் கவனம் முழுக்க மேலே மேலே படிப்பதிலும்மற்றவர்களுக்கு எந்த எந்த வழிகளில் பயன்படலாம் என்பதிலுமே நேரம் கழிந்தது. அம்மா என்ன சொன்னாலும் தட்டாத ராமமூர்த்திஅம்மா கல்யாணப் பேச்சை எடுக்கும்போதெல்லாம் தட்டிக்கழித்துவிடுவார். லட்சுமிக்கு இது ரொம்ப வருத்தம் என்றாலும்பத்து ரூபாய் டாக்டர் என்று மகன் பெயர் பெற்றது அவளுக்கு சந்தோஷம்தான். அடுத்தவர்களுக்கு உதவணும்னு தான் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தது இந்த அளவு அவன் மனசை ஆக்கிரமிக்கும் என்று அவள் நினைத்ததில்லை. வாரம் ஒரு நாள் எங்க இலவச மருத்துவ முகாம் அமைத்தாலும் தானும் போய் சேவை செய்யப் புறப்பட்டுவிடுவார். மனதில் எப்போதுமே திருமணம் செய்துகொள்ளும் எண்ணமோ அந்த ஆசையோ அவருக்கு ஏற்பட்டதில்லை. அம்மாவுக்கு உடம்பு முடியாவிட்டால் பார்த்துக்கறதுக்குக் கூட வீட்டில் ஒருத்தி இல்லையேடா என்று அம்மா சொல்லும்போதெல்லாம்அதுக்கென்னமாஒரு நர்ஸை ஏற்பாடு பண்ணிடுவேன்,கவலைப்படாதே என்று சொல்லிவிடுவார்.   ஒரு நாள்அம்மா, ‘ஏண்டா எனக்கு முடியாமப் போயிடுத்துனா யாரையோ விட்டுப் பார்த்துக்கச்சொல்வேன்னு சொல்றயே.. நீ கல்யாணம் பண்ணிண்டு உன் பொண்டாட்டி என்னப் பாத்துப்பான்னு சொல்ல மாட்டேங்கிறயே’ என்று கண்ணீர் விட்டபோதுதான்சரிஅம்மாவுக்காக திருமணம் செய்துகொள்ளலாம் என்று தோன்றியது. ஆதரவற்ற பெண்ணையோ அல்லது துணையை இழந்த பெண்ணையோதான் திருமணம் செய்யவேண்டும் என்றும் அவர் தீர்மானித்தார். இப்படித்தான் நித்யா அவர் மனைவியானார். தன்னுடைய லட்சியத்துக்குக் கிஞ்சித்தும் குறை வராமல்வீடுஅம்மாவின் சௌகரியம் போன்ற எதுவுமே அவருக்குக் குறுக்கே நில்லாமல்அவருக்கு மிகவும் உதவியாக இருந்தாள். அம்மாவுக்கோஅவள்அவரைவிட முக்கியமானவளாக ஆகிவிட்டாள். ஆச்சு.. பதினைஞ்சு வருஷம் ஓடினதே தெரியலை. குழந்தை இல்லை என்பதைத் தவிர,வேறு குறை எதுவும் இல்லை. அம்மாகாசி கயா போன்ற புண்ணிய ஷேத்திரத்துக்குப் போகவேண்டும் என்று சொன்னதால் மூன்றுபேரும் இந்தப் பயணத்தில் சேர்ந்திருந்தார்கள்.

என்னம்மா”... ‘. அம்மா இருந்த கேபினில்நித்யாவைத் தவிர பிறர் இல்லை. “ஏண்டா.. காசில 7 ராத்திரி தங்கி விசுவனாதருக்கு அபிஷேகம் செய்தா குழந்தை கண்டிப்பா பொறக்கும்னு இப்போ ஒருத்தர் சொன்னா. நாம அங்க இருந்துட்டு அப்புறமா திரும்பினா என்னடா”. “அம்மா.. ப்ராப்தம் இருந்தா குழந்தை பிறக்கும். அதுக்காக இதிலெல்லாம் எனக்கு விருப்பம் இல்லை. என்னை வற்புறுத்தாதே. பகவானுக்கேஎனக்குன்னு குடும்பம் இருந்தா அதுலதான் என் கவனம் போகும்இவன் மத்தவங்களுக்கு சேவை செய்யட்டும்னு குழந்தை பாக்கியம் கொடுக்கலையோ என்னவோ. இந்தத் தடவை இந்த யாத்திரைக்கு வந்தது உனக்கு உடம்பு நல்லா இருக்கும்போதேஇந்த இடங்களுக்கெல்லாம் கூட்டிண்டுபோணம்னுதான். நீ ஏன் எங்களைப் பத்தி விசாரப்படறே” என்றவாறே திரும்பினார் ராமமூர்த்தி.

......
யாத்திரையிலிருந்து திரும்பினபிறகு ரெண்டு நாள் கழித்துஒரு மத்தியான வேளையில் கல்யாணியிடம் லட்சுமி சொன்னாள். “சின்ன வெங்காயத்தை நான் உரிக்கறேன். சாயந்திரம் இட்லிக்கு வெங்காய சாம்பார் பண்ணிடு”.

“பாத்துப் பண்ணுங்கோ அம்மா. கத்தி கைல பட்டுடப்போறது. நீங்க ஏன் இதெல்லாம் பண்ணணும். நானே பண்ணிப்பேனோல்லியோ”.

“அலகாபாத் போய்ச் சேர்ந்த அன்னைக்கு நீங்க ரெண்டுபேரும் என்னடி தனியாப் பேசிண்டிருந்தேள். வரும்போது உன் கண் கலங்கி இருந்தது. குழந்தை விஷயமா காசில தங்கச்சொல்லிச் சொன்னதுக்கு ஏதேனும் சொன்னானாஉன்னை ஏதேனும் திட்டினானா?”

“இல்லம்மா. அவர் அதைப்பத்திலாம் ஒண்ணும் சொல்லலை. அவர் என்னைக்கு என்னைத் திட்டியிருக்கார்?.”

“அப்புறம் எதுக்குடி கண் கலங்கியிருந்ததுநான் அப்போவே கேட்கக்கூடாது மறுநாள் கேட்கணும்னு நினைச்சேன். அப்புறம் எல்லோரோடவும் யாத்திரைல இருக்கறச்சே கேட்கவே மறந்துடுத்து”

“உங்கட்ட சொல்லாததுக்கு மன்னிச்சுருங்கோம்மா. அன்னைக்கு ரயில்ல என்னோட முதல் கணவனும் வந்திருந்தார்”.

“யாரு. சுவாமினாதன்னு சொன்னேயே. அவரா?”

“ஆமாம். நீங்க கூப்பிட்டேள்னு நான் உங்க பிள்ளையைக் கூப்பிடப் போனப்ப இவர் இருந்த அதே பொட்டிலதான் அவரைப் பார்த்தேன். அவர்உங்க பிள்ளைட்ட தன்னோட கதையெல்லாம் சொன்னாராம்.. கதையைக் கேட்கும்போதே அவருக்கு சந்தேகம் வந்ததாம். நான் சட்டென்று முகம் மாறினதைப் பாத்து அவருக்குப் புரிஞ்சுடுத்தாம்”

“ராமு அதுக்கு என்னடி உங்கிட்டச் சொன்னான்?”

“உங்க பிள்ளை அன்னைக்கு எங்கிட்ட பேச வந்தப்போஎனக்கு ரொம்ப பட படப்பா இருந்தது. ஆனா அவர், ‘நித்யா.. எல்லாப் பொண்களும் நல்லவாதான். நாம அவா கிட்ட நடந்துக்கறதப் பொறுத்துத்தான் இருக்கு. நீ அதே பொண்ணுதான். அம்மாவுக்கு உன் மேல் எத்தனை அன்பு,பாசம். உன்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கறதுக்கு முன்னெல்லாம் அம்மாக்கு நான் எப்படா ஆத்துக்கு வரேன்னு இருக்கும். நீ ஆத்துல காலடி எடுத்துவச்சப்பறம் என்னைவிட உம்மேலதான் அவளுக்கு அத்தனை அன்பு. எனக்கும் வாழ்க்கைல ஒரு அர்த்தமும்அம்மா சந்தோஷத்தைப் பார்த்து நிம்மதியும் கிடைச்சது. எங்களுக்குக் கிடைச்ச தனமாத்தான் நீ இருக்க. அதே பொண்ணோட நல்ல குணம் அவாளுக்கு அப்போ சரியாத் தெரியலை. அத விதின்னுதான் சொல்லணும். இப்போ அவர் வருந்தி என்ன பிரயோசனம்நீ இதை நினைத்து விசாரப்படாதே. அம்மாட்டயும் சொல்ல வேண்டாம். பழைய அத்தியாயத்தை மீண்டும் புரட்டறதுல என்ன அர்த்தம் இருக்கு’ ன்னுட்டார். அவரோட அன்ப நெனைச்சு எனக்குக் கண் கலங்கித்து.

லட்சுமிக்கும் கண்களில் நீர் வந்தது. அது வெங்காயத்தாலா அல்லது பிள்ளையின் பண்பான குணத்தாலா என்று அவளுக்குத் தெரியவில்லை.
----

ஏம்பாஎன்ன தலைப்புல கதை எழுதச் சொன்னாஇல்லை ஏதேனும் தீம் கொடுத்திருக்காளா?

“ரயில் பிரயாணத்துல கதை நடக்கணுமாம். டைவர்ஸ் பண்ணின பெண், இன்னொருவன் மனைவியா, அவர் கணவரோட அதே டிரெயின்ல வரணுமாம். அவளோட பழைய கணவனும் புதுக் கணவனும் பேசி ஒருவரைப் பற்ரி மற்றொருவர் அதிக விவரங்கள் தெரிஞ்சுக்க ஆசைப்படறாங்களாம்”

அதுக்கு எதுக்கு, அப்புறம் கதையை வள வளன்னு நீட்டிருக்க? ராமமூர்த்தி வைஃப் சுவாமியைப் பாத்தாச்சோன்னோ. அதோடயே கதை முடிஞ்சதோல்யோ. அப்பவே. சண்டை போட்டா இல்லை, பயந்து பேசாமப் போயிட்டா இல்லை சுவாமி மன்னிப்புக் கேட்டார் அப்படின்னு முடிச்சிருக்கவேண்டியதுதானே. குழந்தை வரம், காசில தங்கறதுன்னுலாம் வள வளன்னு சப்ஜெக்டை விட்டுப் போறது.

‘டே.. கதை கடைசில அவா கொடுத்துருக்கற வரில முடியணுமாம்’.

“எந்த வரிலயாம்?’

 "பொங்கி வரும் கண்ணீரை அடக்க மிகவும் சிரமப்பட்டனர் அவர்கள்." 

(கதை முடிந்துவிட்டது. இனி  நம்ம ஏரியா ஆசிரியர்  ஒருவரின் அதிகப்பிரசங்கம் :  "சர்ச்சில் சொல்லியிருக்கிறார்" என்று படிக்க ஆரம்பித்ததும், Church என்று நினைத்து, யார் சொன்னார், எந்த சர்ச்சுல  என்று கொஞ்சம் குழம்பினேன். அப்புறம் குற்றம் பார்க்கில் ... என்று படித்ததும், ஏதாவது ஒரு  Park ல நடந்த குற்றம் பற்றிய மர்மக்கதை என்று நினைத்தேன். நெல்லைத் தமிழன் ஆட்டோ அனுப்புவாரோ என்று இப்போ பயமா இருக்கு. மீண்டும் கட்டிலுக்கடியில் தஞ்சம் புக வேண்டி வரும் போலிருக்கு!)